ديگه وقت علف كشيدنه.

اِ نيو لِول آف لايف اُر فاك اُر وات؟ هان؟

The moments are gone.

اون لحظه ای كه من و تو منتظرشيم ديگه هيچ وقت نمياد و اين هيچ ترسی نداره، چون ترس واسه وقتيه كه ادم از يه چيزی خبر نداشته باشه. اين حس يه اسمی بايد داشته باشه كه من نمی دونم چيه. اميد داشتن و تلاش كردن و صبر كردن و اين جور چيزا هم يه مشت كس شعره كه به خوردمون می دن كه خودمونو خر فرض كنيم. حالا ما خر ميايم و گاو ميريم و خودمون هم تو گوش خودمون می خونيم كه اميد داشته باش، يه خورده ديگه صبر كن.

 من صبرم زياده، فقط نمی دونم كه اين صبر چی قراره نصيبم كنه.

من ِ ديروز به گا رفته، من ِ كونی امروز رو درياب.

وسط درام ِ بدن درد و خماری اين رفيقمون قضيه خنده دار اين بود كه من نگران وضع اون بودم و اون نگران اين بود كه من تو خونه چه جوری سيگار می كشم! وقتی براش توضيح دادم كه دم پنجره سيگار می كشم، فكر كنم يه خورده خيالش راحت شد. در هر حال جفتمون كسخليم.

در برابر احساسات تخمی ِ من ِ لوزر فقط بهم بگو: آخِی...

دلم واسه ساسان تنگ شده. اين ترم هم كلاس نداره كه برم ببينمش. حالا ببينمش هم می دونم هيچ حرفی واسه زدن ندارم و مث كسخلا فقط لبخند تحويلش میدم و منتظر ميشم كه اون حرف بزنه.

خيلی سخته كه ادم بخواد يكيو با تمام عادات تخمی ای كه داره و ضعف هايی كه داره قبولش كنه؟

يكی اسم خودشو گذاشته بود عكاس، بهش گفتن يه سلف پرتره بگير، اون هم با اعتماد به نفس بالايی دوربينشو بغل كرد رفت جلو اينه وايستاد و يه ژست مكش مرگ ما به خودش گرفت و دكمه ی شاتر رو فشار داد و گفت اينم سلف پرتره، به به!

تو اين روزايی كه Dead and Lovely هی ريپيت ميشه يه شروع رويايی مث Wristcutters دلم می خواد.

تفاوت يكی كه ادم دوسش داره وقتی ته بكشه تكليف چيه؟

سفيده، سفيده، سفيد ِ خالی ...