تجربه ثابت کرده که ورزش واسه سیگار ضرر داره. یه چیزی در حد سرطان و این ها.

اخر هفته باید خودمو یه جایی خارج شهر گم و گور کنم. درک این قضیه که تو یه گوشه ی این شهر باشی و نتونم ببینمت برام سخته. یعنی نمی فهمم کلن. واقعیت همینیه که هست، خاصیتش هم اینه که باید قبولش کرد یا این که یه جوری به هر حال بهت فرو بره.

ادمایی که قدرت دارن، تو محدوده ی قدرت خودشون همیشه سعی می کنن یه تقدسی واسه خودشون درست کنن که وقتایی که چیزی ندارن به اون بنازن، اونو چماق کنن تو سر زیر دستیاشون.

پ.ن: واقعن این یه قانونه که بچه ها باید شب زود بخوابن.

یه چیزی توی همه ی رابطه هام دستگیرم شده؛ اونم این که محتاج کسی نباشم و از کسی توقع نداشته باشم. اون احتیاجه یا توقع داشتنه هم درجه نداره، از چسکی ترین چیزا می تونه شروع بشه و به مسایلی مثلن پر اهمیت مث خونه و خونواده هم ختم بشه.

بعضی وقتا یه سری چیزا اونقدر روت تاثیر میذاره که میشه یه پارت از زندگیت. می تونه یه نوشته باشه یا یه فیلم یا یه موزیک یا هر چیز دیگه. بعد اونقدر دوسش داری که دلت می خواد اونو با یکی قسمت کنی. هم اون چیزی رو که ازش لذت بردی، هم اون قسمت از زندگیت رو. با یکی از ادمایی که دوسشون داری. ولی هیشکی اون موقعی که تو می گی اهمیت نمی ده. تویی و در و دیوار اتاقت و احساسات احمقانه ات.

پ.ن خوار مادری: فلان اهنگی که گفته بودیااا، خیلی خوب بود. مرسی.

از تو اتاقم لیوان به دست رفتم سمت اشپزخونه که واسه خودم چایی بریزم. تفاله چایی ته لیوان رو خالی کردم و لیوان رو اب کشیدم گذاشتم تو جاظرفی. برگشتم که برم اتاقم. وسط راه حس کردم باید یه کاری می کردم و نکردم.

می ترسم. تمام وجودمو ترس پر کرده. ترس از تنهایی. تنهایی ایی که عین 24 ساعت باهامه. خواستم زنگ بزنم باهات صحبت کنم، شاید واسه چند دقیقه نفهمم داره چی می گذره. منصرف شدم. ترس از ترسیدن تو و اروم حرف زدنت یا ترس از این که بعد چند دقیقه بگی حرف کم اوردیم.

«همان طور که رویدادهای واقعی فراموش می شوند، وقایعی که هرگز رخ نداده اند نیز می توانند در خاطرمان بمانند، که گویی واقعیت داشته اند.»

خاطره ی روسپیان غمگین من

گابریل گارسیا مارکز

خیلی راحت میشه ریدن تو طرح کتاب رو قبول کرد، ولی دیگه سانسور کردن whore و جایگزینی ِ دلبرک به جاش می تونه گه بزنه به تمام احساسات پاک ادمی نسبت به واژه ی دلبرک. به خدا اگه مجوز چاپ ندید خیلی بهتر از این اصلاحات مزخرفه.

سرعت شرط لازم دنیای امروزه. فلسفه ی دراگ های صنعتی هم تو همین سرعت لعنتی خلاصه می شه. این که بتونی در کم ترین زمان ممکن به هدفت برسی، خیلی عالیه. اونم واسه تویی که همیشه از همه عقب بودی و کند بودنت چماق می شد تو سرت.

{ Click for the lyric }

Thursday, November 08, 2007 @ 3:04 AM