«افرا، یا روز می گذرد» نمایشنامه ی بیضایی فوق العاده بود. البته به جز چند صفحه ی اخر که خود نویسنده هم یکی از افراد بازی میشه. « … حتمن می گن نور امیدی نشون می دادم. امکان رستگاری و بهبودی؛ فردای بهتری! کی؟ - کی می گه؟ … » اخه وقتی اینو می گی، اون چند صفحه ی اخر رو پاره کن بریز دور دیگه. این هم که در ادامه اومده : «کی می گه؟ مدیران؛ منتقدان فرهنگی؛ رسانه ها؛ چپ ها؛ راست ها؛ و بد روزگاریه وقتی چپ و راست یک حرف می زنند؛ اونم در جایی که تنها واقعیت بی تردید صفحه ی تسلیت روزنامه هاس…» همش توجیه کردنه. ولی در کل اونقدر خوب بود که حتی همچین پایان گل و بلبلی رو هم می شد قبول کرد.
Sunday, December 16th, 2007 @ { 5:28 pm }