مسعود کیمیایی رو بعد از قرنی اوردن تلویزیون، بعد با کلی ذوق و شوق و اینا تا ته برنامه بشینی که صحبتای اونو گوش کنی، به جاش فلسفه بافی های جواد طوسی رو به خوردت بدن یا در بهترین شرایط فریدون جیرانی سوالای تکراریشو دوباره از کیمیایی بپرسه و وسطش طوسی بپره تو صحبتش و به جاش حرف بزنه. خوب یه دفعه بگین جواد طوسی رو دعوت کردیم که براتون از کیمیایی تعریف و تمجید از خودش در کنه و مسعود کیمیایی رو هم اوردیم ببینینش که ذوق مرگ بشید. دقیقن قضیه همون میز پینگ پنگی بود که کیمیایی گفت.