همه چیز به نمایش شباهت داشت، حتی نفس کشیدن ادم ها. مصاحبه های پی در پی که او چنین بود و چنان بود. نمی دانم اینان بدرقه ی بابک امده بودند، یا که نه، لطف نموده و بار عام داده بودند به خیل مشتاقان.

هنوز رد پای نگاهت روی باورم سنگینی می کند و اجازه نمی دهد حتی گمان رفتنت این حوالی سرک بکشد.

گذشتی و گفتی دو نیمه ی سیبیم
اگرچه جداییم، اگرچه غریبیم

- هنوز همون قضیه؟ چرا دنبال می کنی؟ چرا تو؟ ادم به خاطر یکی دیگه خودشو اینقد به اب و اتیش نمی زنه.
+ حالا دیگه نمی تونم ول کنم، نه! حالا دیگه به خاطر اون نیست، به خاطر خودمه. من نمی تونم شکست بخورم، من قیمت زیادی پاش دادم; از تحقیر و التماس تا ...
+ ببخشید اومدم این جا، احتیاج به خونه داشتم، به چیزی مث خونواده. دیگه نمی خوام ببازم.
- من که نمی فهمم. واقعا نمی فهمم.


بهرام بیضایی
سگ کشی

حوصله ی جر و بحث ندارم، ریدی به تمام حس و حال این روزهام. فقط می خوام کز کنم گوشه اتاق و سیگار دود کنم.
دنیا فاکد آپ تر از اون نعمت هاییه که تعریفش می کنی تو کتابات.

برای بابک بیات

ای پرنده ی مهاجر
ای پر از شهوت رفتن
فاصله قد یه دنیاست
بین دنیای تو با من

تو رفیق شاپرک ها
من تو فکر گله مونم
تو پی عطر گل سرخ
من به فکر بوی نونم

دنیای تو بی نهایت
همه جاش مهمونی نور
دنیای من یه کف دست
روی سقف سرد یک گور

من دارم تو نقب شب جون می کنم
تو داری از پریا قصه میگی
من توی پیله ی وحشت می پوسم
واسه م از پرنده ها قصه می گی

کوچه پسکوچه ی خاکی
در و دیوار شکسته
آدمای روستایی
با پاهای پینه بسته

پیش تو، یه عکس تازه ست
واسه البوم قدیمی
یا شنیدن یه قصه ست
توی ده صمیمی

واسه من اما عذابه
مثل حس کردن وحشت
مثل درگیری خورشید
با طلسم دیو ظلمت

من دارم تو نقب شب جون می کنم
تو داری از پریا قصه میگی




ایرج جنتی عطایی

Babak Bayat: Shahr Gham

هرچی میشه بشین بنویس! می ترسم یه وقت یه بادی چیزی ازمون در رفت اونم بنویسی!
بازم توضیح اضافه:     ...[my daily chert o pert]...
این بار: !!!
کارت درسته به هر حال!

هی رفیق!
هر کاری دلت بخواد، داری می کنی. ما هم انگاری به تخمت نیستیم. انگار که نه! نیستیم دیگه حتما.
هر بلایی سر من میاری، بیار. دیگه به کسایی که دوسشون دارم چه کار داری؟
جون هر کی دوس داری، بابک بیات رو نه دیگه. بابا این همه اُزگًل ِ حرومزاده هست، بند کردی به این. این یکیو بی خیال شو فعلا.
یه خواهش دیگه هم دارم.
اصلا از این جور پست نوشتن خوشم نمیاد. وقت و بی وقت مجبورم نکن این جوری بنویسم. اوکی؟

سکوتی سرد بر اینه سایه افکنده و ذره ذره ی وجودم را به حراج گذارده است. زمان همین حوالی جایی بغ کرده و سیگار می گیراند. ستاره هم جای خود را به پیرزنی روسپی داده که به جایش سو سو می کند. واضح ترین صدایی که این خاموشی را بر هم می زند صدای قدم های مرگ است. شمردن هم کار لذت بخشی است.
شمارش تا رسیدن
شمارش تا سر کشیدن
شمارش تا پایان.
باد در پس پنجره زنجیر پاره می کند و قصد کرده پنجره اتاقک را از جا بکند. باران در داخل می بارد.
بی وقفه
بی درنگ
تا خالی شدن
تا سکوتی دوباره.
زنده بودنی که رنگی از زندگی نداشته باشد، خود مرگ است.
نفس کشیدن در حین مرگ
چشیدن مرگ در عین بیداری
زنده بودن زنگار گرفته ای که بوی گوگرد هم بستر همیشگی اش شده است.
تلاش های پریود وار هم تنها دست و پا زدن در باتلاقی است که نه تو را کامل می بلعد، و نه رهایی از ان امکان پذیر است.
و باز هم تکرار مکررات
سکوت
اتاق
باران
پر و خالی شدن زیر سیگاری
شب
و حضور جاودان مرگ