Antimatter: The Weight Of The World

…
زن: کاش باهاشون نساخته بودی!
مرد: من فقط قول داده بودم کمک کنم برای جلو انداختن آزادیت.
زن: آزاد شدم؟
مرد: از خودت نشدی.
زن: از ما نشدم.
مرد: اگه از اول راه اومده بودی باهاشون.
زن: خفه شو!
مرد: منظورم این نیست که…
زن: خفه شو، گفتم.
مرد: خفه شم؟ تو که بعدش با یه چَکشون تا آخر خط رفتی، اگه…
زن: یه چک اونا؟ من از تو شکستم. از تویی که حقیر می کردی. خود تو… که می فروختی منو…
مرد: (می گرید) شده بودم یه قربونی، چشم بسته تو کشتارگاه.
زن: تو شده بودی؟
مرد: توی گُهِ خودم فروتر می رفتم با هر تلاش که می کردم برای فرار. می ترسیدم.
زن: پس من چی؟
مرد: برای تو می ترسیدم.
زن: تو من نبودی.
مرد: ترسم همه از اون بود که مبادا… که مبادا… نگران بودم که تو، جلوی چشم من…
زن: چه فرقی می کنه، جلوی چشم تو یا پشت سر تو؟ اون چه جلوی چشم تو اتفاق می افته، همه ی اون چیزی نیست که توی جهان اتفاق می افته.
مرد: می گفتن به زنا اونجا… تصورشم کمرمو می شکست.
زن: می ترسیدی به من تجاوز بشه؟ همه ی ترست از همین بود؟
مرد: پس چی؟ می خواستی ر ِنگ بگیرم و برقصم از تصور این که…
زن: وقتی که کوبیدن اون در بی دفاعو، تجاوز نبود؟ وقتی که هجوم آوردن تو اون خونه تسلیم و زندگی معمولی ما رو پاشوندن به ترس، تجاوز نبود؟ وقتی که منو مثل یه شکار بی ارزش و ناخواسته می کردن توی گونی و می بردن به مسلخ، تجاوز نبود؟ اون وقت تو نگران بودی که تجاوز نشه به من؟
مرد: منظورم از تجاوز… تو زن منی، اونای دیگه…
زن: تجاوز، برا تو فقط جنسیشه که فجیعه؟ زن واسه تو فقط زنِ توه که…
مرد: معلومه که نه… ولی… من پس به خاطر کی شکستم که نذارم به زنم تجاوز بشه؟
زن: من یا زن تو؟ تجاوز به من برا تو غیر قابل تحمله برا این که فکر می کنی به چیزی که مِلکِ طلق ِ توس تجاوز شده.
مرد: نه دیگه، نشده! عجز و ضعف نشون دادنِ من نذاشت که…
…

پرومته در اوین

ایرج جنتی عطایی

اکتبر 1997 برلین

عکس: اجرا در سالن Royal Court انگلستان

هیچ وقت کاغذ روی سیگار را نمی کنم. حس می کنم سیگار در چند روزی که درون پاکت است، کم تر هوا می کشد و توتون سیگار تازه تر از زمانی می ماند که کاغذش را بکنی.
دوستی می گفت تو که یه پاکت رو تو یه روز تموم می کنی، دیگه چرا کاغذشو نمی کنی؟

میای بریم زیر بارون؟ چتر هم نبریم که جفتمون خیس شیم، باشه؟ بیا دست همو بگیریم و بدوییم. بعدش یه دونه بستنی می خریم و با هم می خوریم. یه گاز من یه گاز تو. نه! یه گاز تو بعد یه گاز من. بعد که حسابی یخ زدیم وایسیم به دماغای قرمز شده امون بخندیم. بعد من دستاتو می گیرم و ها می کنم، تو هم همین کارو بکن، باشه؟ بعد دماغامونو بزنیم به هم، بعدش همینجوری وایسیم ذل بزنیم تو چشای هم. بعد تو بپر رو اب جمع شده رو زمین که بپاشه رو من. بعدش فقط تو بخند که من تماشات کنم، باشه؟ بعد شم در رو که من بیام دنبالت. بعد که رسیدم بهت همو بغل کنیم و با هم بخندیم، باشه؟ فقط قول بده که سرما نخوری، من به جات مریض می شم، باشه؟ بعد تو بیا ازم مراقبت کن. وقتی داری ازم مراقبت می کنی، میای بغلم؟ بیا، باشه؟ قول می دم مریض نشی. من بوست نمی کنم که سرما نخوری، ولی تو بوسم کن، باشه؟

Siavash Ghomayshi: Winter

ساعات شومی در زندگی ام ریشه دوانده که گاهی نفرینشان مرا تا سر حد مرگ به پیش می برد. ساعات نبودنت. ساعات ته کشیدن من. ساعات یکی شدن اسپید و پنیر و کاشی. ساعاتی که مخم انقدر تعطیل می شود که تزریق اسپید با کشیدن پنیر برایم یکی می شود، نهایت تفاوتشان این است که مثلا هنگام کشیدن پنیر حس وینستون لایت را دارم و زمان تزریق حس وینستون عقابی، کاشی هم یک چیزی بین این دو. مضحک تر این که هیچ تغییری هم در حالم ایجاد نمی کنند.

نه سفیدی دردی از من دوا می کند نه کشیدن جوئینت. نبودنت را هیچ چیز و هیچ کس نمی تواند پر کند. تنها نفس کشیدن ارزوی بودن با توست که مرا زنده نگه داشته و بقیه چیزها همه بهانه است؛ بهانه ی این که نیستی، و با این بهانه مدتی است گول خورده ام و خود را به بیهوده ها مشغول کرده ام.

پیوند سنت و مدرنیته به این شکل است که در کافه ها هنگام افطار، آش سرو می کنند. بعید نیست به لیست قهوه، نسکافه، کاپوچینو و از این قبیل نوشیدنی های ژیگولی، قلیان هم اضافه شود. لم دادن به مخده و کشیدن قلیان و میل کردن یک کاپوچینوی ایتالیایی و ورق زدن کتاب سلینجر هم نوعی الترناتیو است.

نمی دانیم

اگر عبور کنیم

وارد شده ایم

یا خارج

نمی دانیم

اگر گام برداریم

دور شده ایم

یا نزدیک

ایستاده ایم

حیران

نمی دانیم بخندیم

یا گریه کنیم

باورم نمیشه. معادلات ابلهانه ی این جهان در ذهن کوچک من نمی گنجند.

خدا!

خدای محترم!

خدایی که همه چیزهای خوب را برای خود گلچین می کنی!

اخه چرا عمران صلاحی نازنین؟

این همه ادم لعنتی، اگه مردی یکی از اونا رو ببر پیش خودت.

قصه ی سگ پرسه های شبانه...