دستان بی حس شده ام چه تلاش باطلی برای بغل کردن تو دارند.

پدرم تنها سوال بی جواب زندگانیش را از من به رسم همیشه تکرار می کند : "بچه درستو خوندی؟"

درست وسط این جهنم مسخره احساس سرما می کنم.

- پدر! سردت نیست؟

- هرچی بشتر تلاش کنی به نفعته، آدم با تلاش به همه جا می رسه، دیر وقته نمی خوای بخوابی؟

- پدر! یه نخ سیگار نداری به من بدی؟ شاید گرمم کنه، صدای استخونامو دارم میشنوم.

- ما که زندگی بدی نداشتیم، ولی تو باید بهتر از ما زندگی کنی.

- این سیگاره که فیلتر نداره... حتما باید التماست کنم تا آتیشتو هم بهم بدی؟

- تو این همه امکانات داری، زمان ما یه کدومه اینا نبود.

- گرمم نکرد، یه چز بهتر نداری؟ یه استکان زهرماری شاید بتونه کمکم کنه...

سرما تمام وجودم را دربر گرفته، و خیال ابلهانه ای است پنداشتن اینکه بی حضور تو گرما را نفس بکشم.