تیک، تاک، تیک، تاک، تیک... تحمل، صبر، انتظار، سیگار...

خسته شدم. انتظار هم چیز مسخره ایه تو این شرایط. سیگار کشیدنم هم تاثیر گرفته از این وضع، پک های غلیظ که هیچ کدومشون هیچ تاثیری روم نمی ذارن.

دیگه بریدم. همینو میخواستی بشنوی؟ اره، من کم اوردم، خیلی وقته. تو بردی. هیچ رقمه فکر نمی کردم به این روز در بیام. خیلی سعی کردم که جلوت کم نیارم، ولی نشد، این اخریا هم همش تظاهر می کردم. به زور می خدیدم شاید خیال کنی که دارم لذت می برم از شرایطی که برام به وجود اوردی. به زور نفس می کشیدم و به زور زنده بودم.

هیچ وقت نخواستم به اندازه ی تو بی رحم باشم. یه دلیل تمام تظاهر کردنامم این بود که تو ناراحت نشی، اینکه چند سال دیگه از رفتار بدم باهات پشیمون نشم و خودمو سرزنش نکنم. باور کن توانشو داشتم مثه خودت رفتار کنم.

برای هر شروعی همیشه یه پایانی هست، اینجا اخرشه. تمومش کن. من دیگه تحملشو ندارم. تو که بردی، دیگه چی می خوای ازم؟ دلت می خواد جون کندنمو هم ببینی؟ باشه، باشه. بشین و تماشا کن. هله هوله هم حین تماشا کردنت بخور که لذتت تکمیل شه. چیپس و ماست خیلی جواب می ده. وای نه، چیپس نخور. نمک داره، واسه سلامتیت ضرر داره.

این اهنگه هم بدجور رو مخمه. اهنگش خیلی برام اشناس، هرچی زور زدم که کجا شنیدمش یادم نیومد. مهم نیست، همین که فاصله ی بین دو ثانیه ی پیاپی رو به بهترین شکل ممکن پر میکنه خیلی خوبه.

Farzad Golpayegani: 43